Historia

Baptyści we Wrocławiu

Nasza Historia:

 

Historia Kościoła Baptystów we Wrocławiu (który wówczas nazywał się oczywiście Breslau), rozpoczęła się w dniu 20 czerwca 1846 roku kiedy to przyjęły chrzest 4 osoby, które uwierzyły w Jezusa Chrystusa dzięki kazaniom głoszonym przez O. Friedmana. Mimo. że Wrocław był miastem w większości katolickim, nastąpił dynamiczny rozwój kościoła: w roku 1851 miał już 27 członków, 207 w 1878, 558 w 1908, 774 w 1929, 828 w 1938 i 631 w 1944. Spotykano się w trzech budynkach należących do kościoła: przy pl. Muzealnym, przy Marthastrasse (obecnie ul. Łukasińskiego 20) i przy obecnej ul. Dąbrowskiego. Kaplica przy placu Muzealnym został kompletnie zrujnowany w czasie wojny, więc kościół gromadził się w ocalałym budynku przy Marthastrasse.

Rok 1946 kończy niemiecką część historii kościoła. Wierzące rodziny polskie, pochodzące głównie z dawnych wschodnich kresów Polski zaczęły napływać do Wrocławia i spotykać się z żyjącymi w mieście niemieckimi baptystami. 7 marca 1946 roku niemiecki Kościół Baptystów we Wrocławiu świętował 100-lecie swego istnienia. W czasie uroczystego nabożeństwa nastąpiło oficjalne przekazanie kaplicy przy Łukasińskiego 20 polskim chrześcijanom. Od tego czasu polska grupa spotykała się regularnie na tym miejscu na swe nabożeństwa. Wkrótce potem, powodu sytuacji politycznej, niemieccy członkowie kościoła zmuszeni byli opuścić Wrocław.

10 lat po wojnie zbór liczył już 135 członków. Pod opieką pastora Michała Popko kościół uzyskał konkretną strukturę i określił swoje formy działania. Ważnymi formami aktywności kościoła stały się spotkania małych grup biblijnych, Szkoła Niedzielna, Szkoła Biblijna dla dorosłych, chór zborowy i służba wśród młodzieży. Kościół rozpoczął pracę misyjną w okolicznych miejscowościach: Głogowie, Zielonej Górze, Wałbrzychu, Kłodzku i in.. Wkrótce powstały tam samodzielne zbory. Zbór wrocławski pozostawał w bliskich kontaktach z innymi zborami w Polsce i za granicami m.in. z kościołem baptystycznym w Wetter (Volmarstein, Niemcy). Te przyjaźnie były zawsze wielkim błogosławieństwem dla wszystkich w nie zaangażowanych. Okazały się one wyjątkowym źródłem pomocy i zachęcenia w ciemnych latach stanu wojennego w Polsce na początku lat 80-tych i w czasie budowy nowego centrum zborowego przy ul. Kłodnickiej.